Gezond verstand op de campus

Onafhankelijk Kamerlid Laurent Louis diende een wetsvoorstel in dat studentendopen strafbaar maakt. De organisatoren zouden veroordeeld worden tot twee jaar cel en 1750 euro boete. Gezond verstand, merkt Louis op, is bij studenten ver te zoeken. Dààr had niemand wat van terug.

Moet een gebrek aan gezond verstand echt verboden worden? Vermoedelijk blijven we dan bezig. Niemand wordt verplicht om gedoopt te worden, peer pressure daar gelaten. Zo goed als alle studentenclubs staan studenten toe een volwaardig lid te worden zonder mee te doen aan het dopen.

En de schachten die dan toch meedoen, zij die zich laten initiëren, zij die de traditie willen voortzetten, wat hebben zij te vrezen? De naaktheid die Louis zo stoort is doorgaans te vinden aan de VUB, waar het gebruikt wordt om de eenheid tussen schachten te versterken. Het gebruik van dierlijke uitwerpselen en slachtafval is enkel traditie aan faculteiten diergeneeskunde, waar de studenten, zo is de logica, er toch gaan aan moeten wennen. De bijtende stoffen en dergelijke zijn vanzelfsprekend verboden bij wet en blijven een uitzondering. Na twee voorvallen in Antwerpen (één in 2000, één in 2004) hebben de Universiteit Gent, Universiteit Antwerpen en Lessius Mechelen de laatste jaren in overleg met hun overkoepelende studentenverenigingen doopcharters opgesteld die de meeste toestanden die Louis aanklaagt aan banden leggen.

Volgens een recente enquête voelt 15% van de ongedoopte studenten aan de Université de Liège zich gediscrimineerd. Het gaat hier niet alleen over zich geïsoleerd voelen, maar ook over buitengesloten worden bij het wisselen van examendata en het moeite hebben bij stageplekken vinden. Dit probleem heeft niets te maken met studentendopen. Het is het gevolg van netwerken en clubmentaliteit. Een studentenclub heeft als voordeel dat het een vereniging is die bestaat uit gelijkgezinden en studenten met meer ervaring die studenten kunnen helpen met hun opleiding en verdere carrière. Uitsluiting is uiteraard niet gewenst, maar kan onmogelijk verboden worden. Het overgrote deel van studentenclubs volgt deze praktijk overigens niet.

Het gevoel dat leeft na een studentendoop is er niet één van post-traumatische stress, maar één van verbondenheid met lotgenoten. In mijn ervaring als doopmeester en schachtentemmer is het beoogde doel van een studentendoop een groepsgevoel, en dat is niet te versmaden voor een hoop eerstejaars op zoek naar sociaal contact. Dat groepsgevoel wordt over het algemeen gecrëerd door een dosis afzien, maar het resultaat is het zeker waard. De doop blijft bovengehaald worden als sterk verhaal, de vriendschapsbanden die geschapen worden blijven jaren intact. Of u de manier waarop dat gebeurt smakeloos vindt laat ons eerlijk gezegd koud. De scouts hebben overigens de meeste totemisatierituelen afgekeken van de doop. Wordt totemisatie ook verboden?

Het idee om praesidiumleden in de cel te werpen vanwege dooprituelen die reeds jaren bestaan is absurd, al helemaal wanneer in Vlaanderen de doopcharters een perfect voorbeeld zijn van zelfregulatie. Wat wel een goed voorstel zou zijn is om de doopcharters verplicht te maken voor universiteiten. Studenten hebben misschien een gebrek aan gezond verstand, maar ze hospitaliseren niet moedwillig hun medestudenten. Een simpele redenering zoals die van Kamerlid Louis toont een minstens even groot gebrek aan redeneringsvermogen.

Lijkt wel de jaren tachtig

In de kranten staat het: het lijkt wel de jaren tachtig. Niet letterlijk, maar zo lees ík het. Ook al omdat ik net The Breakfast Club zag en The Simple Minds sindsdien niet meer weg te denken zijn uit m'n ochtendroutine. Koffie en Don't You (Forget about me). Terwijl ik dus die kranten lees.
Recentelijk - ik hou van dat woord; dat woord doet denken dat ik m'n research heb gedaan, recentelijk schreef ene Katherine Birbalsingh in The Telegraph een stuk getiteld: "No Wonder these Kids Think Stealing Trainers is OK: Everyone's Making Excuses for Them." (Ik zet de link hieronder. Wilt u ook even de begeleidende foto bekijken? Men zegt soms dat links hautain overkomt.) Nochtans heb ik niemand horen zeggen over de belagers van dat gewonde joch wiens rugzak leeggeroofd werd dat "ach, die rakkers, ze moeten toch iets?" Integendeel, er zijn vannacht nog meer dan duizend oproerkraaier gearresteerd. Naar verluidt meldde geen enkel bobby dat hij het jammer vond om die boefjes hun pret af te pakken, geen enkel slachtoffer kwam naar voren om de andere wang te bieden. Londen brandt. Zij die zich dat aantrekken slingeren de criminelen verwensingen naar het hoofd. De VN-troepen blijven alsnog binnen. De rest slijpt een potlood of twee, en schrijft een column.

Het is de goede oude rechtse reactie: Je bent verantwoordelijk voor je eigen fouten. Goed credo, dat. U hoort me niet klagen. Maar als iemand als Theodore Dalrymple de oorzaak van deze rellen plaatst bij een gebrek aan zelfrespect en bij luiheid, en dat die eigenschappen te wijten vallen aan luie ouders zonder werk die enkel zakgeld van de overheid aannemen, dan krijg ik toch de neiging om een voorzichtig wijsvingertje op te steken.
Niemand zegt dat dit oké is. Niemand brult moord en brand om de bloedjes van kinders die niet genoeg Nikes hebben. De mensen die van mening zijn dat deze rellen te vergelijken vallen met de Arabische Lentes moesten duidelijk een deadline halen en drukten op 'verzenden' voor ze ook maar een seconde hadden nagedacht. Causaliteit is moeilijk te bewijzen, denk ik dankbaar terwijl ik m'n kopij van GTA IV bevinger, maar één op zeven Londenaars ontvangt een uitkering, en 44 procent van alle kinderen in londen groeien op onder de armoedegrens. En die percentages pieken dan nog hoger als je ze per regio bekijkt. De regio's waar ze nu dus schoenen stelen. De regio's waar hooligans zingen:
"I'm forever blowing bubbles.
Pretty Bubbles in the air.
They fly so high,
'til they reach the sky,
then like my dreams they fade and die."
Ietwat veelzeggender dan dat het stil is aan de overkant. En het ìs ook niet stil aan de overkant van de Noordzee. Ha. Het is overigens nog vroeg, wanneer ik dit schrijf.

Birbalsingh schrijft: "many of these mindless thugs involved in the riots don't think more than 10 seconds into the future." Ze schrijft dat nippend aan haar koffie - geen latté, uiteraard - op haar laptop in de dichtstbijzijnde Starbucks. In buitenwijken waar sommige gezinnen al vier generaties lang geen job kunnen vinden, lijkt een seconde stilstaan bij de gevolgen van een actie me ook vergezocht. Naar het schijnt serveren ze in de gevangenis elke dag een warme maaltijd.
En Dalrymple schrijft: "Het deel van de maatschappij dat rellen schopt is relatief arm, maar bezit toch alle elektronische apparatuur die nodig is voor wat echt telt in het leven: het entertainment van de populaire cultuur." Meneer Dalrymple is een doktor, zoon van een zakenman, maar ik vraag me toch af of hij, was hij de zoon, kleinzoon en achterkleinzoon van een werkeloze geweest, of hij dan het weinige geld dat hij bijeen kon schrapen zou uitgeven aan een Ipod of aan een boek over de anatomie van de mensheid. Voor iemand die het woord communie in de mond neemt als ware het het vlees van Christus moet de term peer pressure toch bekend zijn. Of ook nog: escapisme. Denk ik.

Het geweld is inderdaad compleet doelloos. Ergens las ik de zin "geen wonder dat deze jongeren rel schoppen. Hun leven heeft toch al geen zin." Kijk, dat vind ik klare taal. Daar kan ik me in vinden. Zo'n potsierlijke hoodiedragende idioot die met het bierblikje in de broekzak een bloedende jongen ontdoet van z'n waardevolle bezitten, die mag je voor mijn part defenestreren, maar hij verliest er z'n job niet mee. En pa en ma, die niet bepaald kunnen zeggen dat ze carrière maken zullen hem niet herinneren aan alle kansen die hij weggooit. Iemand anders die hen op hun fouten kan wijzen dan?
De besparingen van Cameron hebben in Tottingham alleen al 75% van de jeugdwerking in duigen doen vallen. Birbalsingh is godbetert een leerkracht, maar als ze opmerkt dat deze jongens wat meer autoriteit nodig hebben en iemand die hen duidt op Goed en Kwaad, dan neem ik aan dat ze die carrière net op een broodnodige pauze had gezet. Wanhoop en uitzichtloosheid zijn moeilijke kwalen om te genezen, maar de films uit m'n jeugd hebben me geleerd dat leraren die de klas verlaten omdat haar leerlingen toch niet te bereiken vallen nooit bedankt worden met een welgemeende "Oh Captain, My Captain."

De 'let them eat cake' attitude die mensen als Dalrymple en Birbalsingh aannemen is even typerend als de kramp waarin rechts schiet elke keer er iets ergs gebeurd. De week na Öslo werd ik meer gebombardeerd met opiniestukken van in hun eer geraakte conservatieven die links beschuldigde van hen te beschuldigen (kunt u volgen?) dan feitenverslagen. Links was op een paar uitzonderingen na nog niet eens aan het wijzen. Ons gevoelige, flauwe, socialistische peperkoekenhartje was nog bezig met youtubefilmpjes twitteren. Facebookstatussen aan het opstellen.

Dus ik kijk nogmaals naar The Breakfast Club. En als ik een melig man zou zijn zou ik opmerken dat John Bender naar alle waarschijnlijkheid zijn strafstudie verdiende, maar dat wie weet wel niemand ooit de John Benders in Tottingham een diamanten oorbel in de hand drukte. M'n lippen vormen de woorden tegen m'n wil in mee. You see as you want to see us.

Sincerely yours,

Neetens


http://www.youtube.com/watch?v=jpc7TBhilFI

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=JH3DRJO3

http://blogs.telegraph.co.uk/news/katharinebirbalsingh/100100161/no-wonder-these-kids-think-stealing-trainers-is-ok-everyone-makes-excuses-for-them/

Voor Doktor

Ik zag gisteren - of neen, vandaag - een vrouw
op straat haar zeilen vieren; haar voeten
en schouders waren eerst, de rest ving wind,
voortdurend leek ze net niet aan het landen te gaan.

Af en toe wordt een komma gezet, maar dat aarzelen
is geen aarzelen. Het is een kritisch genieten.
Als ze dan weer land vindt, tussen mijn sleutelbenen,
hijgt ze dat dit misschien wel een feestje is.

Ach

Ons lied gaat van oh! en kijk
en van allemaal samen
van we zijn er nog niet helemaal
zeker van,maar wel klaar voor

Ach ik zing enkel strofes nog
de refreinen ben ik kwijt

Moeder ze gaven ons helm en pen
Eindelijk zijn we nodig aan het front
Eindelijk zijn de hordes hier
De hordes die ons marlboro verkopen
de hordes met hun soa's hun dogma's
hun ijzige schaamtes
en hun woestijnsgeest
de hordes de hordes

ik ben geen nationalist,
ik heb nooit mijn grenzen gekend.

Onze doelen zijn helder
We willen gelauwerd
We willen gebalsemd
de leden geboekstaafd en de dagen ontleed
opgeklopte koppen in de kranten
Met weidse gebaren redigeren we alvast ons dagboek

Ach, ik ben broos als zwarte huid,
en vluchtig als de geur ervan.

Nu nog is het een bange, kleine wereld
en wij zijn breed
we zullen nog al eens

Ach

De fotograaf

Het moment waarvan je denkt
Ja! Houden zo!
dat kwam maar niet.
Dus moest er gewacht worden.

Stram stonden ze daar wat te staan.
Hier en daar trilde een spier, of
Werd een kind de mond gesnoerd.
“De fotograaf komt morgen,” zei vader.

De fotograaf liet uiteindelijk een briefje achter.
“U lag daar zo mooi te slapen met z’n allen,
ik kom later wel eens terug.”

Sindsdien speelt geen kind meer buiten
En het dak en balkon liggen vol gebroken
Glas. Niets wordt nog vuil.

En vader wacht geduldig
tot er iemand roept:
“Ja! Houden zo!”

Om het over Amerika te hebben

Voor M. I.

Om het over Amerika te hebben,
Ergens daar kwamen
op 1 januari
duizend dode vogels uit de
hemel gestort als dichters.
Officieel verslag: trauma.
Misschien ook: vergiftiging.
Misschien: ziekte.

Ik doe mijn best daar niets poëtisch mee te doen.
Maar we zouden kunnen voetballen tot een man
van de gemeente met schop en fluovest langskomt
en de rommel constateert.

Lief Vlaanderen

Lief Vlaanderen,

nu Wallonië zich voorbereidt op onafhankelijkheid, en u nog steeds triomfantelijk 't Draakske bezoekt in de hoop uw reïncarnatie van Lamme Goedzak en Tijl Uilenspiegel tegen het zware lijf te lopen, had ik graag de volgende informatie de wereld in gestuurd: ik veracht u. Ik verwijs a priori elk nationalisme naar de vuilnisbak, maar ongeveer het laatste wat ik op mijn identiteitskaart wil staan hebben is "Vlaming". Dat komt dus na "Piet Uyttebroeck" en geslacht: "onbekend".

Ik vind het namelijk zeer comfortabel om op te groeien in een van de enige landen ter wereld zonder een culturele of sociale identiteit. Mijn persoonlijke mening is dat "deze mensen wonen dicht bij elkaar" de enige reden is om een staat of land op te richten, en in dat geval is België perfect. Ik heb buren waarmee ik niet meteen overeen kom, en ik weet zeker dat er in Tokyo of Soedan mensen rondlopen waar ik goed bevriend mee zou kunnen zijn. Daar hebben landsgrenzen niets mee te maken. Het is niet omdat u in Gent woont dat ik affiniteit voor u voel, wil ik zeggen. Het tegenovergestelde is vaak genoeg waar.

En daar komt dan nog eens bij dat Vlaamsgezind zijn, zich Vlaams voelen, zich Vlaming noemen, voor mij de meest saaie, onontwikkelde en boerse bijklank heeft die u zich kan voorstellen. Vlaanderen bestaat uit gaten en scheuren in een vergrijsde wereldkaart. Vlaanderen roept in mij beelden op van in beige en aubergine gekleedde, uit principe gedoopte kantklossers, verzameld onder meneer pastoor die ooit in Brussel is geweest en zodoende enig aanzien verdient, en ik bedank vriendelijk voor elk aanbod daar deel van uit te maken. Ik ben niet trots op een kathedraal met een onafgewerkte toren, op een strand dat even boeiend is als een reisje naar het speelgoedmuseum in Mechelen, of andersom, en mijn hart zwelt niet op bij een nationaal beest dat enkel te bezichtigen is in de Zoo, maar pas op, ik begrijp dat u voor een leeuw ging, de Vlaamse Rat zou amper een schone vlag afleveren, laat staan een opwindend lied. Het zou wel passender zijn.

En ik weiger nog langer mee te doen aan al uw reclamecampagnes om het imago van onze steden, dorpen en provincies op te leuken. U bent goddomme kneuterig. Het is zo, aanvaard het. Puur op een gevoelsmatig niveau - en laat ons eerlijk zijn, waar de PS bezig is aan een economisch plan, een sociaal plan, om Wallonië op zijn eentje te doen functioneren bent u enkel bezig met eindelijk te kunnen zeggen dat het ros Beiaard een nationale trots is in plaats van slechts een regionale - puur op een gevoelsmatig niveau heeft u gestemd op het stelletje plichtsverzuimende stoofvleesfanaten die momenteel voor de show wezen onderhandelen. Waarom deed u dat? Was het omdat de politiek niet spannend genoeg meer was? U wou misschien uw officiële documenten ook in het VTM-Nederlands kunnen ontvangen? Verkeerde u bij toeval in de gedachte dat alles beter ging zijn zonder andere talen in de buurt, niettegenstaande het feit dat wanneer u in Knokke op weekend bent u wel uw verpieterd frans bovenhaalt omdat u dat toch zo sjiek vindt klinken? Misschien was het omdat, nu u Roger Vangheluwe hebt, u Dutroux niet meer nodig hebt?

En daarom het volgende: de dag dat u president Bart en vice Danny inzweert maak ik plannen om naar Brussel of Amsterdam te verhuizen, of in ieder geval naar een plek waar nationale helden meer swingende namen hebben dan Jan-Zonder-Vrees. U bent zonder twijfel het volk met de meest misplaatste passies; en wanneer u dan vrijaf hebt van werk en school om de overleden Oostfronters te eren, denk maar niet aan mij. Ook ik zal geen seconde verspillen met mijmeringen over dat goede oude Vlaanderen en zijn platte taal, platte volkswijsheden en zijn platte land.

Met vriendelijke groet.

10/10/2009

De ochtend had nog geen
kleuren en ik nog geen piemelhaar.
Ik maakte oranje
en verbrandde de eerste bladeren van boeken.
Dat mocht alleen als er geen letters op stonden.

Ik kon
alles altijd ook, en beter.
En later zou ik nog veel meer ook kunnen,
en als ik dood ging zijn zou iedereen huilen
en geen hagelstenen meer gooien
en mij missen.

De ochtend was toen iets
waarop gewacht werd.
Met mijn vingers in de cacao
schreef ik letters die je kon zien
omdat ze er niet waren.

Ik kan het gelukkig nòg:
huilen en kruipen en vermoeden
dat oranje rijmt op oktober
en letters verbranden die je niet kan zien

*
en jou prachtig vinden zonder kleren aan,
nu kan beton buiten mooi zijn,
met je bleke kont erop geperst en
steentjes in onze voetzolen.
Ik mis nu al met gretige teugen.

(Als je het mist moet je het tekenen,
zei je, maar ik heb alleen maar
woorden in mijn bakje.
Het lijkt er niet eens op.)

*
Het weer maakt plaats voor jarig zijn,
voor warme choco die anders smaakt en
voor mijn wachten dat mijn zijn wordt,
zelfs al vlucht ik in flanel.
Met mijn rug in de chauffage is het herfst.

F.

Ik zou nog één keer een doos willen kiezen.
Nummer acht, ofzo. Niet voor het geld,
ik wil u nog eens horen bellen
met de bankier. Mijn gezin is hier ook.

Ik zou nog eens willen koken, 1000
seconden, met gezellige dikkerds.
Een Italiaanse dikkerd.
De perfect geïntegreerde immigrant,
want gespeeld. Zo hoort het.

En ik wéét dat de band
niet voorgoed gestopt is,
het is maar een ronde.
En ik blijf kloppen op tafels
en blijf zingen in de maat.

Ik zet in uw naam
nog één keer de stoelen
aan de kant, en dank de politie
een laatste keer,
voor de dranghekken.

En in de verte zingt een
dolgedraaide meute:
we are the champions.

Op de zondagsmarkt kocht ik
twee cimbalen. sindsdien marcheer
ik achter u, met het geluid
dat mijn applaus nu voortbrengt.

Een eenzame optocht, afvallige,
maar ik geloof in u.